Zes bijeenkomsten van een uur.

Het gebed zoals wij het kennen, is niet op één dag ontstaan. 

In zes bijeenkomsten volgen we de weg van de Tefilla: van Tanach en Tempeldienst, naar Mainz rond het jaar 900 — waar Mesjoellam ben Kalonymos, gekomen uit Lucca, een van de grondleggers van het Asjkenazische jodendom werd. Bijzondere aandacht krijgt de Piejjoet: de gebedspoëzie van de Chazzan. De Misjna eist dat wie de Tefilla zegt er iets nieuws in legt — het gebed mag geen keva, geen sleur, worden — en de Piejjoet was daarop het meest radicale antwoord: elke Sjabbat een nieuwe compositie. 

Pas toen de Geoniem in Babylonië bezwaar maakten en Rabbenoe Gersjom in Mainz de Piejjoetim verdedigde, werd de vernieuwing zelf erfgoed. Zo overleefde de piejjoet door te worden wat het nooit had willen zijn. Onderweg komt het moderne onderzoek ter sprake: is het gebed langzaam gegroeid (Heinemann) of op één moment ingesteld (Fleischer)? En wat laten Henshke, Elizur, Yahalom en Idel zien over de Piejjoet, de Chazzan en de Kedoesja?